Wennen, wennen, wennen …

Deze week was mijn eerste fulltime-werkweek. Vorige week was kennismaking, handjes schudden, de dagelijkse bezigheden leren kennen. De overgang van zo’n drie uurtjes college per week naar veertig uur tikken, onderzoeken, leren en wennen is dan groot. Mede daarom had ik even een moment waarop ik mezelf in de spiegel aan moest kijken en zonder zelfmedelijden tegen mezelf moest zeggen: Het komt goed, je kan dit. Op de fiets naar het kantoor vloog de ketting van mijn fiets af. En dan is het de kunst vrolijk te blijven lachen. Een paar momenten later begon ik vol goede moed de week met de PR-vergadering, waarbij ik voor de tweede maal de notulen mocht verzorgen. Heb ik dat; een laptop waarbij de spatiebalk niet goed werkt. Maar ik leer wel goed te luisteren en te typen tegelijk. Gelukkig krijg ik na afloop ruimschoots de tijd om de notulen uit te werken. De volgende dag vloog mijn ketting er wederom af. Gelukkig is mijn stagebegeleider uit eigen beweging vastberaden mijn fiets te maken. Ach, het is een wederzijds leerproces.

Naast de reguliere dagelijkse werkzaamheden op de afdeling moet ik voor mijn opleiding ook een zogenaamde specifieke opdracht uitvoeren. Dit is een opdracht in de vorm van een onderzoek die wordt geformuleerd naar aanleiding van een bestaand probleem binnen de organisatie of het werkveld waarin deze opereert. Het is de bedoeling dat ik hier van de veertig werkuren verplicht acht uur mee bezig ben (Tip: ga gewoon naar kantoor hiervoor. Het begrip ‘thuiswerken’ is slechts voor enkelen van ons weggelegd. Ga na of je niet beter in een werkomgeving kunt functioneren. Bij mij is dit 100{51cda9f80de933d2e2ce7ab7e61b20c14455685cb0919be1c32d00e173ccc343} het geval). De besprekingen zijn gepland en mijn interesse is gewekt; aan het eind van deze week verwacht ik mijn persoonlijke opdracht af te bakenen.

Het is bijna Valentijnsdag en er is een guerrilla-actie bedacht om de nieuwe voorstelling onder de aandacht te brengen bij al het vrouwelijk schoon in Groningen. Hiervoor moeten de nodige voorbereidingen getroffen worden en hierbij schiet ik als stagiaire te hulp. Bonbons die ingekocht moeten worden, de looproute die getest moet worden om een tijdsplanning te kunnen maken, het ontwerpen van het visitekaartje dat uitgedeeld gaat worden, het zijn allemaal ogenschijnlijk onbelangrijke dingen die wel goed moeten gebeuren en als ik ergens van hou, dan is het dingen goed doen. Op donderdagmiddag wordt er een interview met een van de hoofdrolspelers aangekondigd. Of ik erbij wil zijn en aantekeningen wil maken, om er vervolgens een vloeiende pakkende tekst van te maken. Dit zijn de dingen die ik graag doe! Ik heb aangegeven alle werkzaamheden wel te willen doen, dan worden de ‘echte’ opdrachten je vanzelf in de schoot geworpen. Dus een tip die ik ook aan jullie stagelopers zou willen geven is: stel je flexibel en leergierig op en zeg dat je tot veel bereid bent, maar bewaak wel je grenzen.

Groningen, 16 februari 2015

 

 

Meer lezen?